คำว่า "ไท ไทย ไต หรือไตย" เป็นภาษาตระกูลไท ที่ชนเผ่าตระกูลไท หรือไตใช้เรียกขานแทนชื่อเผ่าพันธุ์ของตน ถึงแม้ว่าจะใช้อักษรต่างกันเป็น "ท หรือต" แต่ในเชิงความหมายแล้วหมายถึง "ชนเผ่าที่รักอิสระ" เหมือนกัน            ไทใหญ่ เป็นคำภาษาไทยกลางเรียกคนไทยอีกกลุ่มหนึ่ง ซึ่งมีถิ่นฐานที่อาศัยที่กระจัดกระจายอยู่ในยูนนานบ้าง ในพม่าบ้าง ทางภาคเหนือของไทยบ้าง แต่ส่วนใหญ่อยู่ในรัฐฉาน            ไทใหญ่มีภาษาพูดภาษาเขียนมีเอกลักษณ์และวัฒนธรรมเป็นของตนเองเหมือนกับคนไทเผ่าอื่น ๆ ชาวไทใหญ่เรียกตนเองว่า "คนไต (คนไตย)" แต่คนเผ่าอื่นเรียกแตกต่างกันไป เช่น ภาษาอังกฤษเรียกว่า "ชาน" พม่าก็เรียกชานเหมือนกัน ซึ่งใช้เพี้ยนไปจากคำว่า "สยาม" นั่นเอง             ในอดีต “ไต หรือคนไต”เคยมีอาณาจักรที่เจริญรุ่งเรืองมาก เมื่ออาณาจักรล่มสลายทำให้ชนเผ่าไตตั้งเมืองเป็นอิสระต่อกันโดยมีเจ้าฟ้า (เจ้าหอคำ) เป็นเจ้าเมืองปกครองดินแดนของตน มีเมืองเล็กเมืองน้อยเป็นเมืองบริวาร             ความพลิกผันอย่างใหญ่หลวงเกิดขึ้นกับรัฐฉาน เมื่อบรรดาเจ้าฟ้าตัดสินใจนำรัฐฉานเข้ารวมกับพม่าในนาม "สหภาพพม่า" เพื่อขอเอกราชจากอังกฤษเมื่อปี 1947 จากวันนั้นเป็นต้นมา ความสงบเย็นแห่งเมืองขุนเขาที่มาแต่เก่าก่อนกลายเป็นสนามแห่งความโหดร้อยทารุณ ความทุกข์ร้อนเกิดขึ้นทั่วไป ชนชาติรัฐฉานบ้างก็ถูกฆ่า บ้างถูกจองจำ บ้างก็พลัดพรากจากบ้านเมือง ความเดือดร้อนลำบากยากจนกระจายไปทั่วอย่างเสมอภาค แม้บัดนี้ สถานการณ์แห่งความเลวร้ายเหล่านี้ยังคงดำเนินต่อไป อย่างที่ไม่มีท่าทีที่จะสงบลงแต่อย่างใด

ธงชาติ และเพลงชาติ

เพลงชาติ	คำแปล
เคอ ไต เคอ รา ชา                   จ๋อม ปิ๋ว ซ่ำ จั๋น ตา                   เลือน คำ เจ้า จ่าก จ่า                   จาด เฮา มี เต่ จะ                   พ่อม เป็ง ใจ๋ หว่า จ่า                   สู เจ้า เฮา เป๋น พู มี ใจ๋ สัจ จา                                      แต่งโดย ดร.ปะญาณ เมื่อปี 1947	ชาวเครือไตเป็นเชื้อชาติพงษ์ราชา ดวงจันทราประทับธงยุติธรรม ชาติเรามีเดชแกร่งกล้าสุดเลิศล้ำ ต่างน้อมนำใจสมัครสามัคคี ชาติไตเรามีสัจจะไม่ผันแปร

ข่าว ศาสนา